Yabancı

kimsesiz bir kelebektim oysa...

hayatı öğrenmek oldu hayatım.

öyle anlar ki gözyaşlarım akmaya utanırdı...

öyle anlarda vardı ki ölüyüm zannederdim kendimi.

fazla dayanırmı ki yürek sahte mutluluğa...

yürüdüğüm yolların çamuruna diz çöktüm tüm yorgunluğumla.

gözyaşlarım yalnızlığımın incileriydi düştü toprağa....

kirpiklerimden düşen incileri silmek isterken elimle.

bir sıcacık el dokundu yüzüme...

yalnızlığımın uğultusunda çırpınırken...

bir umudum oldu umutsuzluğumun içinde.

...elini uzattı ayağa kaltım...

işte özlediğim, sen demiştim içimden,

yine gördümki arkasını dönüp giden bir yabancıdan başkası değilmişssin meğer sen !!!