Yağmalanmış Ömür

karaya çalmış yüzü

ekmeği beyazlatır avurtlarında

ve hayat, "gece" demektir onda

Halil, o gece yine umudun dibine indi

yirmisinde toprağı kucaklamak tek gerçeği

boş atıp dolu tutanlara uzak(tı) gözleri

önce elleri kirlendi

omuzlarına bindirilmiş yoksullukta,

yukarıda

soğuk ve telaşsız bir dünya dönerken

bedeni, yağmalanmış bir öyküye satılıyordu

ey insanoğlu

ne saklıyorsun gömütlerinde

tükenir mi karanlık sen başını eğdikçe...

saymalısın on üçe kadar

sonra kırılmalı parmakların

diz çökmelisin akşamın garipliğine

ve küçük bir odaya sığdırmalısın düşlerini

kapın çalınacak olsa

adımsız kalmalısın, açlıktan

yaşamak istiyorsan

perdesi eksik camlara sokulmalısın

ağlama abaküsüm

seni on dokuz kere saymıştım

unuttun mu?

haber alınamamış sesi

dağları yerinden oynatır, tek çığlıkta

ve ölüm, "ocak" demektir onda

çocuk kimsesiz

kadın er'siz

batıyorsa dalga dalga

bir sabah daha

yetim bacalar yükseliyorsa arş'a

bu kadar yalan

ve bu kadar sahipsiz

kalmışsak tutanaklarda,

yapışmalısın vicdansızın paçasına

sor gu la ma lı sın

'kaç yürek sönerse,

dağılır aydınlığın'

'çarşamba'yı sel alıyor'

ve biz yeniden

bin emek soluyoruz zeytin ağacından

peki sen, paranın kölesi

hala korkuyor musun

Halil'in gizli sevdasından...

Yorgun bedeni kimsesizliği dinlerken

Avuçları, ölgün serçelere kanat çırpıyordu...