Yağmur Niyetine

hiç örselenmeden çıkabilir miyiz

şiddetin kol gezdiği akıntının içinden...

çok uzun bir yol bu

gayya bu

ışıkların bile kör olduğu

çorak ins havzası.

çıkabilir misin ırgalanmadan

palyaçonun istilacı gülüşünden

beni olduğum gibi kabul et

çok derinlerimde tutunduğum

kocaman kayalarım var benim

çalkantı boyunca biricikliğine inandığım

eyvallahlarım...

küçük çakıl taşlarım var

tesbih tesbih çekmekten eprimiş...

bana en uzun anını anlat içinde sen olsun

kıyameti uzak olsun.

hiç bir şeyine bağlanmaya sakındığım zaman

gayrı meşru zan olsun...

dumur bir aforizmanın resmi

sarı siyah resimlerde gördüğüm.

yüzüne bak

arada bir başını okşa

kendi yarattığın yalnızlığının.

tapın haşa tenhalığına

senin kuş kanadı yetmez ütopyaların var...

birinci kare...

bininci gecesi gelmiş ve masal kalmamış

şehzade...

hayal aynam boş...

çırılçıplak sözler

nağmeler inil inil kaçışmış

rakkaseler bağ bozumu

fersiz meşaleler poz veriyor mahcup...

ikinci kare...

göze alınmaz yokluğu suküneti sarhoşluğun

kırmızı köpükler vurur badenin içinin kıyılarına

tavanların her bir köşesi kehkeşan simli örümcek ağları

sabadan bir nida

yada hazzan çanları...

üçüncü kare...

vakit

eşeysiz polenler

kendi yüzüme kapattığım son kapı

son sızısı hayalin

güneş girmeyen penceremden

güneyli çöl

dipsiz göl

dönendikçe kumla karışık nilüfer yağıyor

yağmur niyetine saçlarıma...