Yağmur Utancı

laciverdin kiri bulutlar

evlerde geceye geçiş kasveti

karanlık bir kuyu gibi yutuyor ağaçları

hafta içi öğlenlerini özlüyorum

kısık ışıklı bir oda okuması ya da

kış da olsa olur

gözlerin bana açık ne de olsa

bu serinliği sevdiren de

yalnız yolculuklarımda da

kent ayrılığın vicdanından habersiz

oysa bütün mutsuzluklar boğazımda düğümlü

bu alem sırça köşküymüş acının

bizimse ilk ve son sığınağımız üstad

yağmur korkularıyla birbirimizden utandığımız....