Yağmurdan Kaçarken Delâl'e Tutulmak

Delâl

her buluşmamız

yanağımda masum öpücükler estiren rüzgârdı

bir o kadar tutkulu

ve saçlarımdayken ellerin

güneş gibi bedenimi ısıtırdı şefkatin

ben göğün karanlığına mahkum bir yıldız

bazen hırçın ve hoyrat Karadeniz

ve bazen yağmur

öyle uzak, öyle ıpıslak

ve gözlerin kıyılar boyu savrularak yüzümden

bulutları istiflerdi gözbebeğime

sığınakları yağmalanırdı kalbimin kuş seslerinden

kanatlarında gökkuşağı

bir yangın yürürdü bileğimdeki ince damarda

bazen bir şiir olurdu

ve bazen isyan

ya da nakaratı bir ayrılık şarkısının

gecenin işte bilmem kaçında yazdığım

bir avuç gözyaşımla

ey önce bir kıvılcımla yakıp tutuşturduğun yüreğimi

hüzün yağmurlarıyla söndürmek isteyen sevgili

...bilmelisin ki artık çok geç

sen kederine doyamadığım

siyah odalarda gizli sevdiğim

kendimle saklambaç oynayabildiğim

susmalarıma inat

konuşmaktan çekinmediğimsin

ve sessizliğini sevdim en çok belki de

rüzgar ve fırtınanın ardındaki süt liman sakinliğini

sokulup yalnızlığın koynuna

ve boynuna sarılıp

öyle çocukça ölmeyi

sensizliğimde saklısın sevgili

bensizliğinle öldüğün gibi