Yakın...

son sözümde daha yakın...

sen türkü söylerken, her duraksayışında

nefesim yüreğime, ruhum omuzlarıma

bilsen de bilmesen de; daha yakın.

sırtını bana dönüp bilmeden, yüzünü güneşe çevirişinde

o, bir daha geri dönüşünden umudunu kestiğim

çocukluğumun elmalı şekerleri gibi

dudaklarımdan, yanaklarımdan, parmaklarımdan

eksilen tatlı ve başkalarına verdiğinden çok

bana hayat veren gülücük

yüzüme daha yakın...

sustuğumda da dinleyemememiştim yine

içten içe özlediğim rüzgar sesi

artık duyuluyor, insanlığın gürültüsünde bile.

sen gülümsedin bana, içimdeki kayıp çocuğa...

sen bir cesaret adımı uzağımda;

henüz söyleyemedim ama aşk bana çok yakın...

bilsen de bilmesen de;

yüreğin bana, ellerim avuçlarına bir hayal kadar

ruhum allaha, yarattığı toprak kadar yakın.