Ya(kı)nma

Simetri hastası bir evrende

eğri asılmış bir tablo ömrüm...

Dokunma ey insan!

içimdeki ölü doğaya su verme!

fesleğenlerin yaz ikindisine öykünüp,

yeni kopmuş bir gelinciğe solarsın sen de...

Sandılar ki; su taşıyor

delik deşik bir kalple sefil adam.

Yüreğimden geçiriyordum oysa

süzerek sendeki aşkın suretini

temizleyebilmek için insan yanımı.

Çekebilir mi,

takvimlerin sessizliğini bekleyiş?

ölüm seksek oynarken yıllarımın boş arsasında

alnımda kaç bin yılın ayak izleri...

Çıplak anılarımı çakırdikenlere sar!

yalınayak sal düşlerimi aldanışın patikalarına

duyuldukça acısı tapsın yaşama hayvan yanım...

Sokulma ey insan!

Bir yanılsama çıkmaz sokağımdaki albeni.

Savaşla aldatıyorum çoktandır içimdeki sevgini...

Nisan 2009 /İzmir