Yalnız İnsan

Yakamoz serilmişken denize

Boylu boyunca bir sahil

Kum tanelerinin hışırtısıyla konuşur.

Aşktan sergüzeşt eder

Sahile sarılan dalgalar...

Bu duygusallığın tam ortasında

Tek başına yürür sahilde

Yalnızlıktan üşüyen insan...

Şafaktan öncesinde durulur deniz

Ağlar yalnız insan tek başına

Kum tanelerini avucunda buruşturur

Milyonlarca hatırayla dolar taneler

İnci olur, sahile dökülür...

Ay dönümü tamamlanır

Dalgalar suratına çarpar yalnız insanın

Gitme vaktidir artık

Son bir kez arkasını dönüp

Dalar gözleri dolu

Birisinin gözlerini hatırlatır

Denizin parıldayan rengi

Ağlar yalnız insan...