Yalnız Kalıyorsun

Bazen bir umut ışığın olur.

Bazen ise çaresiz,perişan.

Rüzgar bir oraya bir buraya savurur.

İşte o zaman anlarsın yalnızlığını.

Bazen gülemezsin,hep ağlarsın.

Bazense hep gülersin,ağlayamazsın.

Hayat neticede bir kara oyun.

Adaletli olmuyor,çaresizce bekliyorsun adaleti.

Yavaş yavaş tükeniyorsun .

Umut ışığı kalmıyor,tükeniyorsun.

Gözün doluyor için boşalmıyor,ağlayamıyorsun.

İçinde biriken duygularla köşeye sıkışıyorsun.

Yeter dersin,bitsin bu hayat ızdırabı.

Ama, hayır bitmiyor.

Gülmeye çalışıyorsun,mutluluğunu çalıyorlar.

Neticesinde,yalnız başına kalıyorsun