Yalnız Şair

diner ağrılar

diner birlikte huzursuzluğum

belki son bulur

başlamış benle olan umutsuzluğum

paryaların belki en çelimsizi

gelmez elimden bir şey

ram olurum pranga vuranlarıma

hürlük saadet ve tebessüm

nedir

bilmem

bir tok karın işçiliği benimki

anlamam sohbetten

beklemem ilgi

bir yarına uyanabilme umududur benimki

konuşmam konuşamam

benim hislerimin de var mıdır bir önemi

ben terk edilmiş

ben arkadaş nedir bilmez

gördüğüm en modern araç

kalemtıraş

o da ediyor kalemlerimi

acemi berberler gibi

tıraş

ben tutsak şair

korkularına tutulmuş

ben yalnız şair

sevdiklerine yolunmuş

dinsin artık ağrılarım

son bulsun bu

karamsar sancılarım