Yalnızda Sessiz

iyiliğin ruhundan üfleyip mısralarımı

kötülüğün avuçlarına bırakıyorum sessizce

küsüyorum bana itiraf edip

başkalarına karşı inkar ettiğin kırmızı renkli sözlere

küsüyorum çünkü

kırgınlık bahçesinin yağmur kokan topraklarında

ve belki oraya yansıyan ışıklarda

tövbeye koşuyor aşkın

sanki günahmış gibi, hislerin fırlıyor göğe

duası kabul olsun diye adım atıyor gök eline

şimdi diyorum sonra

rüyalarımı hapsettiğim kara yazgılı hikayelerden

yitip giden uykularım

ya senin yanına gelir de

başka alemlere davet ederse gider misin?

ya eksik eksik ama derin derin iç çekip

seni kendi tuzağına çekerse sayıkladıklarım

o zaman diyorum, ne yaparım

inan hiç bilmiyorum

( halbuki ne yana dönsem

gözlerin karşılıyor bedenimi,

sanmıyorum çekip gideceğini )

mavinin gerçekliğinde siyahın bilinmezliğinde

bulutlar okşuyor saç tellerimi

ilk defa içimde izini göremiyorum

işte o zaman çok korkuyorum

birkaç karınca çalışırken gelecek için

cırcır böceği bizim şarkımızı çalıyor

kayıp bir esinti gibi yüzünü serinletiyor

ve benim kalbimin sesini ezberletiyor aşk dizelerine

duymadığın kadar yalana

duydukların kadar gerçeklere sesleniyorsun

harflere tek tek anlam yükleyerek

hırçın kumsallara haykırıyorsun

benden uzak kalamayacağını bile bile gitmek istiyorsun

yapabilir misin bilmiyorum

ama yaparsın diye çok korkuyorum

karmakarışık kara sevdaların romanını okurken

birdenbire

sarı yapraklı sonbaharda, ayrılık haberlerine

kulaklarım şahit oluyor

irkiliyorum

soğuk bir his kaplıyor tüm bedenimi

yağmursuz kalmış toprak gibi hissediyorum sonra

başlıksız kalmış şiir gibi üşüyorum ve de

ben gökyüzüysem eğer yıldızsız

ve topraksam eğer yağmursuz kalmak istemiyorum

ve ben bensem sensiz, yalnız da korkuyorum...

23.05.16