Yalnızdık

Kimsemiz yoktu kendimizden başka

kendimizi yargıladık

Yarım yamalak ömrümüzün ihanetlerinde

Ellerimizi sevgiyle yıkadık

kimsemiz yoktu kendimizden başka

Ne tutunacak dalımız vardı

Ne sığınağımız

Öyle derindi ki, durmadan kanardı yaramız

Güller görürdük düşümüzde

Martı olurduk gökyüzünde

Yalnızdık, kimsemiz yoktu kendimizden başka

Gün oldu aşk olduk

Gün oldu hüzün

Yolumuz vardı çok ama çok uzun

Tek düşünür olduk tek düşünüş

Yorgunum bugün sen konuş

Kimsem yok benim senden başka