Yalnızım

Yine yalnızım hem de yapayalnız

'Yalnızlık' sözcüğünü oluşturan kelimeler bile bir arada, bakın

Ben ise yapayalnızım

Kimsem yok, kimsesizim

Yalnızım, yalnızlıklar içinde değil, tek başına yalnızım...

Yine kalabalıklar içindeyim ama yalnızım

Yine gülüyorum ama mutsuzum

Yine konuşuyorum ama suskunum

Yine alkışlıyorum ama tedirginim

Yaşadıklarım duygularımı yansıtmıyor

Duygularım ele avuca sığmıyor

İki düşman gibi sanki duygularım ve yaşadıklarım

Ama galip olan hep aynı

Duygularım yani yalnızlığım

Bir saksıda tek başına kalmış bir çiçek gibi

Dağ başında yalnız kalmış bir ağaç gibi

Bir kitabın hiçbir yazı olmayan son sayfası gibi

Yalnızım, çok yalnızım

Çevrenize iyi bakın

Otobüs durağında yalnız bekleyen birini görürseniz

Caddede elleri ceplerinde yalnız yürüyen birini

Yağmurda sırılsıklam olmuş ama kaldırımda öylece duran

Sinemada en önde, tiyatroda en arkada tek oturan

Bir iskelede, elindeki simitleri martılara atan birini

Ya da pazar sabahı bir köşe başında durup da etrafa öylece bakan

Yani 'Bu adam deli mi?' dediğiniz o kişi

İşte o kişi benim

Yalnızım

Yine yalnızım hem de yapayalnız

'Yalnızım dostlar' bile diyemiyorum, bakın

Çünkü dostum yok

Yalnızım, yapayalnız