Yalnızlığı Ve Sensizliği

yavaş yavaş süzülen akşam güneşi

yüreğime yaktı hasretlik ateşinı

semada yarışan karabulutlar

ağlama saatimin ulağı

gökyüzü siyah elbisesine büründü

içimdeki hançer yerine oturdu

sahte yıldızlar tek tek uykuya yenık düstü

göz kapaklarım inadına uykuya rest çekti

sokakların azgın devi lallaştı

ruhumdaki yakıcı feryat canladı

hayallerim ısısz kaldırımlarda patlıyorlardı

naralarım sokak fenerlerınden akıyordu

acılarım şehri güllerin kokusundan esir alıyorlardı

yalnızlığım denizdeki yakamozlardan ağlıyordu

kağıtlarim kalemim vuruşlarını mısafır edıyorlardı

kalemim elımin sessızlıgını bozuyorlardı

elim yüreğim kanını harflendırıyordu

kanım yalnızlığı , sensizliği şekillendiyordu..

yalnızlığı...sensizliği.....