Yalnızlığı Vuran Adam

Yalnızlığım,

Kadim dostum,can yoldaşım,vefalı yarim.

Şehrin ışıkları umutlarım gibi bir bir sönüp;

Karanlığın kasveti ruhlarımıza çöktüğünde,

Şarkıların,ötüşlerin sona ermesiyle,

Baykuşların saltanatı başladığında,

Rüzgarın rüzgarlığını unutup esmediğinde,

Yarim,sevdiğim,dostum dediklerimin

Arklarına bakmadan bile çekim gittiklerinde

Sevgiye giden yolda bastığnı her taşın mayın olduğunu bildğin halde

Hep yanıbaşımdaydın

Hastalığımda geceler boyu başucumda

Düştüğümde kalkmam için elimden tutan,

Kanayan yaralarımı saran

Benim güzel meleğim

İsyansa isyan,nankörlükse nankörlük,ihanetse ihanet,

İstediğin yaftayı yapıştır.

Apaçık alnımın ta orta yerine

İstemiyorum,istemiyorum artık seni.

Her soğuk gecemde aç kurt gibi

İçimde uluyup uykularımı bölmenden.

Bir tatlı merhabayı,

Yumuşacık bir göz ışığını,

Sıcak bir tebessümü reva görmenden..............

Ve her seferine biribiri ardına sıraladığın,

Anlamsız nasıl olurların

Bilmez miyin Hazreti Adem'den beri tanışırız seninle.

Nasıl mı vazgeçerim senden?

Ben kendimden vazgeçmişim

Var mı ötesi?

Al senin olsun sınırlarını çizemediğimiz bu Issız Ada

Beni bana bırak

Bedenimi çürüten,ruhumu kemiren kurtlarını da alarak

Çekil git!Çekil git!Yoksa.....

Karanlık bir düşüncenin sonunda çıldırabilir,

Korkusuzca seni öldürebilirim

Hem ne olur biliyor musun?

Heykelimi dikerler.

Milyonların yaşadığı bu Issız Ada'nın

Kör,sağır,hissiz meydanlarından birinin orta yerine

Üstüne de bir plaket

?Yalnızlığı Vuran Adam' diye

Düşüncesi bile gururlandırıyor.

Çekil git yoksa öldürürüm seni

Sen beni öldürmeden.

Kurtköy,2010