Yalnızlığım - Kim Daha Yükseğe Zıplayabildi

Başkasına umut olmaya çabalarken

Kendi umudum kıskandı ve kaçtı benden

Öyle özlemişim ki onu

Yerlere bakıyorum sürekli

Kirli bir caddenin en tozlu köşesine,

Kedilerin yaşamaktan korktuğu,

Karanlıkların hakim olduğu yerlere bile

Soğuk bir duvarın arkasında ağlarken

Belki bir sokak lambası aydınlatır

Gölgesini yere düşürür de bulurum belki diye.

Asıl acı olan benim,

Benim gibi bir tek dosta bile sahip olamayaşımdı

Mutlu günlerde Dağın görünen yüzündeki kalabalık

İhtiyacım olduğu zaman

Dağın görünmeyen yüzünden daha ıssız oldu.

İki kişi vardı yanımda

Biri yanlızlığımdı ısrarla l ile n harflerinin yerlerini değiştirdiğim.

Sanki o kelime yalnız olduğu zaman yalınlığım daha göze çarpıyor.

Hayır yanımda yanlızlığım vardı benim

Yüzüme her bakışında ağlatan

Diğeri gizli kalmış hüzünlerimin

Dağa çarpıp yüzüme vuran çığlıkları...

İkisi de beni düşürmek için yanımdaydılar.

Beni kurtaracak tek şey umudum ise beni terk etmişti.

Umudum olmadığı, bana acıyıp geri gelmediği sürece

Düşerim ben. Bu yüzden düştüğümde de kalkamam .

İkisi de omuzlarıma çıkar,

"Kim daha yükseğe zıplayabilir" oyununu oynarlar

Başımda kahkaha atarak.