Yalnızlığım Üşüyordu Bartın Gecelerinde

Aladağ bir başka güzel

Bembeyaz entarisiyle

Ne çok hasretlerim varmış bilemedim

Böğürtlen çalıları da öksüz kalmış

Yıllar öncesi kanayan ellerime...

Günün ağarması,

Patlaması ışığın an meselesi.

Emanet bir odanın soğuk duvarlarında

Kimsesizliğime resim çiziyor cılız nefesim.

Soba çoktan sönmüş

Amasra kömürü yakılıyor buralarda.

Yüreğimde uçuşan alevlerin kızıl dili

Karanlık ve kimsesiz sokaklarda

Sessiz çığlıklarımla uyanık kalıyor.

Oysa her yıldız

Bir yüreğe düşebilme sevdasında

Bartın gecelerinde...

Kar yağıyor,

Yağıyor lapa lapa.

Ömer tepesi nasıldır kimbilir şimdi.

Ne uzaklarda gizlenen

Orman şarkıları,

Ne de dudu kuşlarının çığlığı

Bozmuyor sokakların ölüm sessizliğini.

Gün ağarmakta neredeyse

Gece soğuk,

Gece serseri

Bir o kadar da hızlı hani.

Tir tir titriyor

Üşüyor yalnızlığım Bartın gecelerinde

Ne gariptir ki

Beyaz gelinliği altında Aladağ tepesi

O öksüz, kimsesizliğime benziyor şimdi

Oysa kimseleri yüklemedim kendi ıssızlığıma.

Artık gün ağarmasa da olur

Gökyüzünü işaretledim

Üşüyen yüreğimle...