Yalnızlığın Kan/atan Arenası

Beni yalnızlığımın kan/atan arenasına doğru attılar

ve dövüş diye bağırıyorlardı..

I.

Kan duvarların üstüme geldiği ağrıdan

soyunma odasındaki çıplaklığımla

arena kapıları açılınca kurtuldum..

tezahürat sessizliğinden çınlayan kulaklarımla

ölüm yeminimi edip

olmayan düşmanımı arıyordum..

çığlık sesleriyle beraber çıkıyordu kılıcım

ve kılıcım sensizliğin keskin tarafıydı

yalnızlığım güneşin yanındaki loşluk

havamı karartıyor

kan duvarlara sarılıp ağlıyordum..

II.

Tıklım tıklım ölüm dolu tribünlerin

kanatan tezahüratları kulaklarımı kesiyordu

hep bir ağızdan öldür !

diye çıkan gürültüsünü

kalkanıma sıkıştırıp

kılıcımı sallıyordum yalnızlığa..

ölümcül silahımı çıkarıp göklerden

kurbanımı seçer seçmez

azraili kan kırmızısında yıkayacaktım..

kılıcımı tekrar salladığımda

kestim anılarımı..

kanla karışık benler akmaya başladı..

düşmanım kim ! ?

diye haykırma sorusu

gözüme kestirdiğim bıçak yüzlü adamla

son buldu..

III.

Başparmaklar aşağı indiğinde

kılıcımla uçuracaktım kellesini..

bir kılıç darbesiyle

hayallerimdeki acıyı içine sıkıştırarak

yalnız kalmayacaktım..

tam kılıç inerken

esir olan benin karamsar bakışlarına maruz kalan sen

gülüyordun..

yerde yatan bendim.

kendimi öldürmeye çalışıyor

intihar süsünden uzak bir ölümü arzuluyordum..

her seçenek intiharı işaretliyordu

ben de beynimdeki soruları

kalemimle beraber bıraktım..

parmaklar yukarıya doğru kalktı,

ve

ölmedim

çünkü öldürmedim..