Yalnızlığın Kuytusunda

Yamalı ümitlerin koynunda sabahladım,

Bir ah çekimi kadar kısa ve soğuk.

Yalnızlığın derinliklerinde, yalnız yol aldım,

Bağlanmıyor kaderimin dizeleri kopuk.

Dimağım zor terennüm ediyor hayatı,

Yalnızlık ruhuma yakışıyor artık.

Kalabalıklar içinde boş, ömrümün meydanı,

Yalpalıyor gençliğim, sadece kalemim ayık.

Süslü kadehlerden içtim ben ihaneti,

Hüsranın zirvesinde konakladım kaç gece.

Bir tek kalemim, köhne bedenimin ziyneti,

Yalnızlık mirasım, işledi ruhuma hece hece.

Meğer acıdan başka bir şey örmemişim,

Dost diye uzandığım eller kahpeymiş.

Mutluluk adına rüya dahi görmemişim,

Kaderim sevginin ekseninde, pusulasını yitirmiş.