Yalnızlığın Nihavendi

Geceden ödünç aldım karanlığı,

İçimde yankılanan suskunlukla.

Bir zamanlar ışık olan gözlerim,

Şimdi kendine bile kör bakıyor.

Dizlerime oturttuğum hatıralar,

Çocuk gibi ellerimden kayıyor.

Sevdanın sesi çoktan sustu da,

Hâlâ kulaklarımda çınlıyor.

Kimseye eyvallahım yok artık,

Kendimle bile vedalaştım belki.

Hüzün ceplerimde ağır bir yük,

Ama başım dik, ama kalbim kırık.

Ve ne zamandır bilmiyorum,

Kimseyle konuşmadım içimde.

Bütün mesele kendimle barışmak,

Gerisi... Gerisi sonra işte.

İstanbul '20