Yalnızlığında Kayboluyorum Ankara
Yalnızlığında kaybolup
Gitmişim uzaklara
Caddelerin sessizliğinde
Yürüyorum
Gidiyorum uzaklara
Dakikalar birbiri ardına
Dalga dalga dolmakta
Düşlerimse birer birer
Dakikalarda kaybolmakta
Alın götürün beni
Yalnızlığın Limanına
Seyredeyim Karadeniz'i
Sinopumu Erfeleğimi
Akşam çıkayım Kıran'a
Bağırayım avazım çıktığı kadar
Bakalsuyu'nda o pus dağlara
Ya da Deren'nin ortasında
Laf atayım Dağlar'a
Gürcüler'de hayvan güderken
Çıkarayım torbamdan azığımı
Akıtayım içine yalnızlığımı
Bir kuru ekmek, bir baş da soğan
İçeyim Kayran'da ıssızlığımı
Bırakın beni düşlerimi güdeyim
Ve öylece öleyim
Yavurambarı'nda perilerle yarenlik edeyim
Tomrukyanı'nda ekinler biçeyim
Bırakın beni yalnızlığımı gömeyim
Hayal gemisinde batarken
Ölümün gelişini seyredeyim
Selbeyi'nde güneşin batışını seyrederken
Paşaköyü'nde rüzgarı damarlarımda hissetsem
Ve sonra Tatlıca Şelaleri'nde yalnızlığın sesini dinlesem
Kaybolsam
Yok olsam o hazin derinlikte
Yine rüyam bitecek
Uyanacağım uykumdan
Ve sonra yine
Ankara denilen koca şehirde
Yapayalnız kalacağım
Ağlayışlar gözlerimde belirirken
Dualar dilimde
Hayal gemisinde süzülüyor
Kalemimse elimde
Defterimle beraber yalnızlığımı bölüşmekte
Yine gün doğacak Ankara'ya
Bense yürüyeceğim Beytepe yolunda
Yalnızlığımsa benimle beraber
Yine isyan, isyan bayrağını çekecek
Bir kuş gökyüzünde özgürce
Bense düşlerimde böylece
Uçmaktayım düşler ülkesine
Sonra bir yunus gibiyim
Dolaşıyorum, uçsuz bucaksız denizlerde
Ve sonra bir kelebek oluyorum kırlarda geziniyorum
Ve ıssız bir çöl ortasında açan bir çiçek oluyorum
Yeşeriyorum rahmet yağmurunun damlaları ile
Dua yağmurunun damlacıklarında
Islanıyor saçlarım ve de şakaklarım
Düş denizinin dalgacıklarında
Yok oluyor yalnızlığım
Hayal çölünün vahacıklarında
Diriliyor umutlarım
Umutlar ki
Dua ateşinin alevinde
Yeniden pişmekte
Bırakın beni rahat öleyim
Ve kapatayım gözlerimi
Ve sonra unutayım şiirimi
Yeniden doğuncaya dek ...