Yalnızlık Çivi Gibiydi

Bu mevsim yapraklarım

Hışım bir rüzgarda döküldü

Yalnızlık çivi gibiydi yüreğimde

Gözlerini vurdum söküldü

Senelerce taş duvar oldum

Yönsüz esen rüzgar oldum

Senle yeşeren bahar oldum

Öncesi duman ve küldü

Kaç mevsim eylül kanadım

Kaç gökte yorgundu kanadım

Sözlerinde geçince adım

Güneş yanıma sokuldu