Yalnızlık Kadar
Asılsız eylemlerin öznesini ben buluyorlar
Bilmiyorlar Kayra !
Ben doğduğumdan bu yana hiç b/ulaşamadım aşka...
Sandık sandık yalnızlıklarım birikti
Gözlerimin feri sönmüş kuytularında
Yüzünü bana çevir
Bak !
Babamdan başka el dokunmadı omuzlarıma.
Bir yapbozun son parçasıydı sevgilinin elleri
Dokunsaydı ısınacaktı içimin zemherileri
Tamamlanacaktı tuvalime düşen renkler.
Yıllar var ki o gelmedi
Ben de hiç gidemedim zaten...
Ve yoruldum toynakları kırık ata binmiş bir hayali beklemekten
Yoruldum kendime küsmekten
Zamana gücenmekten !
Şimdi yasla başını omuzlarıma Kayra
Ve beni yalnızlığımdan kucakla
Anlatacağım öyle çok şey var ki sana
Aşk mesela !
Şimdi kimlerin koynunda
Kimler yastığındaki denizde boğuluyor
Kimler alabora oldu bu girdap zamanlarda
Hepsini benden duy Kayra
Ve yalnızlığımı bağışla !
Avuçlarımda küflenen merhabalarım gibi
Sohbetsiz geçen akşamlarımı da benden biliyorlar
Vakitlerin katiliymişim sözüm ona
Söylesene Kayra
Kurduğum hayallerin sözü geçer mi zamana?
Şimdi dilimin firenini patlatsam
Ağzımdan aşk kaçırsam
Biraz da yaşamın lüksüne kaçıp
Aşkı yaşamaya çalışsam neye yarar ?
Vakit masallardan azade !
Bu yüzden kapat bütün ışıkları Kayra
Sımsıkı sarılmak istiyorum yalnızlığıma
2 Ekim 2012