Yalnızlık Marşı

Hepsinin vardır sakladığı bir yarası,

Kendi bile korkar bazen açıp bakmaya.

Belki zalim bir dilberin gözlerinin karası,

Yetmiştir yüreğini saman gibi yakmaya.

Derinlerde bir yerde var hepsinin acısı,

Hekimlerin gücü yetmez bunu dindirmeye.

Geceleri başlayınca yalnızlığın sancısı,

Karanık başlar sinsice kendini sevdirmeye.

Düşündükçe küçülür hayal dünyası,

Lanetli zanneder düşler kurmayı.

Hayalinde bile adam gibi tutamadığı yası,

Beceremez alnının ortasından vurmayı.

Ne yapsa bir araya gelmez iki yakası,

Karanlık başlar boğazını sıkmaya.

Ve bir türlü kabul ettiremez takası,

Karanlık and içmiş gibidir düşleri karartmaya.

Anlar ki kurtuluş yok, alın yazısı,

Başlar şiirleri teker teker yakmaya.

Bu bütün yalnızların ortak sızısı,

Niyeti yok bizi bir an yalnız bırakmaya.