Yalnızlık Müptelası

Bir oğlan vardı,

Sessiz ve sakin.

Duru bir deniz gibi, engindi gözleri.

Ne yana baksa, bir güzellik görür,

her işi hayra yorar,

Kısmet der

________yürürdü.

Öyle günleri oldu ki

Eline aldığı taşı,

Altın yapmak istedi.

Koca bir kara tüneldi yaşam

Işık çok uzakta,

Belki var,

______ belki yok.

Soğuk fırtınalı,

Gecenin içinde

Tek bildiği yönde

yürümek

_______yürümekti

_______________emeli.

Kaç zaman geçti,

Ne karanlıktan yıldı

Ne kara baykuşların seslerine kandı.

Hep dedi ki;

Ya Rab, sen beni boşa yaratmadın,

Her anımı sana adadım.

Samimi olmadığım anlarda oldu,

Fakat göz yaşları akıttım.

İçimde biriken

Zerre kadar inanç dahi olsa

Bilirim zayi etmezsin.

O kara günlerde

Sığındığım yerdi Yaradan

Şimdi de öyle.

Eğer kendimi bildimse zerre

Allah zikriyle oldum herdem

Ne kadar insansam

O kadar inandım.

Evet yalnızlık dedim ya;

Tek kişilik bir ağıt olur,

Söyleyen çoktur,

Dinleyen birbirini,

Bulmak güç.

Yalnızlık müptelası oldun mu

Tedavi olmak,

Ancak kendini dinlememekle mümkün.

Ben yapabildim mi?

Bu söylediklerim kendime mi?

Evet...

Demek, gene yanlış tedavi?

(Mart 2010)