Yalnizlik Senfonisi

İzi kalmaz sanmıştık

Kendi kaldı yalnızlığın...

Ne umduysak hayattan

Ve ne beklediysek hakkaniyet namına

Olmadı.

Düşler kurduk

Sıcak yuvalar üstüne tertemiz.

Tohumlar ektik

Hasat zamanlarından kalma

Terkedilmiş topraklara.

Sabun köpüğünden kaleler yaptık

Rüzgarların şiddetine umarsız.

Köprüler kurduk kuru dallardan

Basıp geçmek meyyaline kararsız.

El verdik el almazlara.

Söz aldık yığın yığın.

İzi kalmaz sanmıştık nihayetinde

Kendi kaldı yalnızlığın..