Yalnızlık Senfonisinde Karanlık Düşünce

ben ecnebi dolağan yüreklere zehir koşardım

soluk almaz geçitlerde bıraktım gönlümü

damarlarıma ağı bağlardım ,tozak kar bağrıma eserdi

siz köhne dost varımlıklar

bana tünerken her kesavet/dert

adamlığımı keserken umutsuzluk

neredeydiniz

bakraçlar dolardı dağ

ve ova küsecinde soytarılık olurdu yeşil

bana dal kalmazken

ele vururdu yeşil

yalancılık sararken ufku

el ayanızla bahtımı neden körelttiniz

sus .!!dilinize yılan bulaşır

hiç bir tarih kitabı koklamaz

ağlak duvarlar konuşur er terinde ıslanır sözlerim

iki kardeş oturmuş kumara yalnız odamda

kim kazansa öldürecek öbürünü

bir dün, biri yarın

gece kazansa kararırım

gündüz kazansa güneşe çıkmaya yüzüm yok

söyleyin!!

neden beni utangaçlığa terk ettiniz