Yalnızlık Seni De Vurur

akşam üstleri

rüzgarlara veririm kendimi

yokluğun sarınca bedenimi

bir yağmur olurum düşerim gözlerine

tutmak isterim ben de

hayatı ellerinden

bir boşluk çağırır beni

en derinden

geleyim de ağlayayım

bulutlu bakışlarla kapında

gün gelir yalnızlık seni de vurur

bu insan kalabalığında