Yangınım Sen

Güneşin ellerinde gördüm geceyi

Saatlerden gecen martılar vardı limanda

Mavi kadar yalnızlığımla konuşuyordum

Sen gidiyordun.

Sayabildiğim inciler gözlerimdeydi artık

Fırtınalar geziniyordu içimde

Üşütken hatıralar aşkı vuruyordu sızlayan yanıma...

Gidiyordun eylüle gidiyordun

Kahretsin ki ağlamayı unutmuştum.

Ücra köşelerden sensiz dönüyordum, serde yiğitlikle, bir yelkenli hüznüyle.

Ne ayrılıklar vardı arkamda

Ne sararmış eylüller paylamıştı beni, hüzünden yana

Ne mor renkten yapraklarım vardı yollarımda

Ama hiçbiri o ayak izlerin kadar koymamıştı

Yakmamıştı içimi

Ve işte sen gidiyordun

Güneşin ellerinden gece düşüyordu kalbime