Yanık Küller

Nehir çırpıntısıydı

Ve sanki Atlar orada bir yolun yarısındaydı

Yanık küllerin gül dövmeli özlemlerinde

Tararken saçlarımı rüzgâra doğru

Dalgalanırdı her şey

Bir boşluğun harf yutmuş

derinliğine..

Kırılırdı gece

Kırılırdı gölgesinde otlar

Karanlığa dönerken dilsizliğin simgesinde zaman

Yüzümde parçalar ve

Anlaşılmayan şeyler

Yağmurun ve suyun sesinde

Böyle hatırlıyorum uzun soluklu serüvenleri

Kısık ışıklı odalar

Dağılırken pencerelerden

Sessizce uzanan gemileri

böyle..

Çöl düşleriyle ceketlenen

Uzun yolculukların uykulu kenti

Issız ağaçlarla bakıyorum dünyaya

Sessizliğin hasretle değişen adresleri

İçimizden gidenlerdi ki

Uzun uzun bakardım

Sislenirdi her şey

Kanatlar altında

Alnıma perçemi vurmuş Ay

Yatıştırırken bir nehri

Fısıltılar içinde açan renklerin uçurumunda

Uyumayan çocuktum.