Yanık Öykülerim

Bazen,

dünyanın bütün karanlığı üzerime yıkılsa

ben seni,

sadece gözlerindeki ışıktan tanırım.

Kendimi ararım yazdığım her şiirin hecesinde

çığlıklarım dokunur ruhuma

yıpranır hayallerim

yüzüm sıcak uçurumlardan düşer

sessizliğim bozulur sağır duvarlarda

sanki

suç işlemiş kadar ıslanır kirpiklerim

ve hep

intihar sayılır izlediğim tüm yakamozlarım...

Bazen,

göğü kaplar gözü yaşlı uçurtmalar

çünkü

çırpınmaya meyillidir her mavi

yetim birer yalan taşır her gemi

sıfatsız birer cümle

kağıttan gemilerin notaları bozulur

ve günlerce

geçmek bilmez firarlarım..

Bazen,

kayıp kuşlar çırpınır penceremde

''yorulmak derim, ölmektir birazda kendine''

uzaklarım burkulur sonra

günbatımlarını seyrederim gecesi güzel kentlerin

vedalarım

hüsransı kış sonrasıdır hep

haksızlığa uğrar anıları yağmurlarımın.

Dalgaların seslendirdiği,

onlarca şiirim kıyılarda

ve hep

güneşe sığınır bütün şarkılarım...

Bazen,

unutulmuş şehirlerden geçer fikrim

buğulu camlardan

mutsuz çocuk ağıtlarından..

İçimden taşanlarım

kapanmış yaralarımı kanatır sokaklara

kuşlar dokunur gözyaşlarıma

kuşlar ki limanların sebepsiz misafirleri

ıslak mendil uzatır her dem umutlara

ve kış kadar yorgun kanatlarıyla

öyküleri yanıktır, yazgıları paramparça

bense,

karanlığıma bir sessizlik daha asarım...

Bazen,

kuytularında dert yakınırken gecemin

ellerim ceplerimde

tütün kokar tutkularım.

Yine

yıkık döküktür tüm kelimeler

ve yine

darmadağındır bütün masallarım...

Bazen,

kitaplar kadar şefkatli olmak için

şiirler asarım her gün yüzüme

gemiler yüzdürürüm içimden gözlerime

yarım kalan tüm cümleleri

geceme saklarım.

Toprağa bakarım bazen,

güneş en çıplak haliyle şiir yazarken /

Martıların elinden tutarım son kaçan vapurda

şahidim meleklerin

bir çocuğun tebessümündeki kıskançlığına

ve uyku tutmayan gözlerin

bir yüreği

fethedecek mektuplar yazdığına tanığım.

Bazen diyorum sevgili,

hep hükümsüzdür sonralarım.