Yanılgı Değil...

Mıhlarından sökülmüş iki kelime

Nazlı süzülmelerden beli kırık

Birkaç esir dam yaşamış

Kalemi eğik eski roman

Yazıyor yalnız iki yaşam

Aşkın tutsaklığına tan/dır alevi kurulmuş bağdaş

Dizleri kanar göğün kafesinde sürüklenir sedefli şafak

Mihman üstüne mihman geceden kalma endişe

Sürur buruk, boyunsuz doruk, bir beden üstüne eğilir gölge

Azgın su/suşlar kendi içine vurur kıyılar

Kâğıda sürtünen kalem, öpüş uzaklığında hatıra arar dudaklar

İki kuru dal sallar rüzgâr yaprak dansı yok

Ve gözler döner geceye mat, başlar ufka paralel kaçışlar...

Lame ten, ay ışığında parlak

Lamelif kırılıyor mum yansımasına kanarak

Rast avuçlarda değişken, ihmal sünepe

Dağları terk etmiş kıvılcım eteklerine düşer yangın

Kovanlarından akmış kurşun gibi ağırlık

Üstüne çöker zaman alında mor menekşeler doğar

Birkaç damla kayar mum çiçeğinden süzülerek

Tüketilir sevda, yalın kalır ayak, yerçekimsiz olur yatak

Ritüel hava düşer mülteci okşayışlar kalır sıcak

Ömür dediğin bağışlanmış kısa bir an

Olanı yaşayarak tadına varırsak

Nice sayılır geçmiş kilitli hafızada tutulursa ölçü

Seyrek ağaçlara uzaktan bakıp orman sayarak

Cennetin yarısını anlarız cehennem kalır aylak

Nefesimiz göletlerden toplama lotus kokusu kısrak

Ve hep susayacağız aşkı meşk yaparak

Kanatanları hep anarız

Kanmışları unutarak

Bir yıkılmışlığın arkasında ararız

Sayfalar kapatarak

En son okunan kalır tüketilenin arkasından ?ah?layarak