Yanıyor Eski Ataşlar...

Ne zaman elim değse

Kirpikler kırılır, düşer parmaklar

Yüzümde yol bulur,

Dermansız fırtınalar...

Hiç dönülmeyecek

Gidişler saklıdır heybemde

Hiç dönemeyeceklere yakılır çağrılar...

Ayakta böyle heybetli

Durduğuma bakmayın dostlar

Kızılırmak misali

Damarlarımda dolaşır sızılar...

Bize böyle söylenmedi yaşam

Yenilendikçe hayatlar

Gidermiş analar, babalar...

Taşını sıksam suyu çıkar hani

Yüreğe oturan taşın

Suyu sıkılmıyor be dostlar...

Ana! deyince

Saklanıyor zaman

Bakışlar har, gözbebeğinde yanıyor eski ataşlar

Hiç dönemeyeceklere

Kapanıyor bizden yana yollar...

Ne garip cilvedir

'yavrum' sesi bedensiz çağlar...

Ah!

Dönüşü olmayan gitmeler.

Bir tek

Kulağına okunan salâ'nın

Namazıdır geçmeyen

Hiç dönemeyeceklere

Hep,

Cennet olsun,

Bizi de bekleyen...

Nurcan Yalçin