Yapma Anne!....

Hor bakışların himayesinde

İllet dürtüler,

Isıtmıştı kirlenmiş benliği...

Ve

Nefret sinmiş yüreği

Canice ellerinde patlıyordu

Küçük çocuğun bedenine...

?Anne! Yalvarırım yapma?

Dozajı kaçmış her saldırı

Paramparça etmişti...

Hayalini kurduğu anne düşünü...

Sıngındı çocuk,

Koltuk arkaları ana kucağı,

Dayak seansları cehennem yatağı...

Ve sılasıydı anasının mezarı...

Açlık cezası,

Gözyaşı araları sessizlik baş belası..

Zulasında gizlediği annesinin son kalan

Siyah-beyaz fotoğrafı...

Üveyliği anlamaktı

Kardeşiyle bir tutulmayışı.

Minik elleri gece yarısı dua eşliğinde

Yaşlarına kapak olmuştu...

Serzenişi bilmeden

Yalvarmayı öğrenmişti...

Ürküntü zamanlar eşliğinde

Efsunlu düşleri vardı

?Annem beni sevecek diye...?

Yüreğinde akordu bozuk ses olmuştu

Üvey saymak istemediği...

Masumane her bakışı

Dehşetiyle sarsılışıydı,

Bedenindeki morlukların...

Ve duvara yazdığı yazıydı

Başını yakan

Küçük sameti sılasına kavuşturan...

?anne seni çok seviyorum.

Ne olur sende beni sev anne?

?Velet,

Duvarı nasıl kirletirsin sen...?

Sevgiye değer biçilmişti...