Yaprağın Dala Hasreti

Gecenin karası

Eylülün hazan sarısı düştü gönlüme

Çiçekler yapraklarını döküyor ya

Öyle dökülsün hüznüm ıssız yollara

Eylül niye bu kadar acıklı bilen yok

Yaprağından ayrılan ağaçların hasretini

Tarif edebilen şiir yazılmadı henüz

Tıpkı sensizliği anlatacak kelime bulamadığım gibi

Koskocaman bir boşluk var içimde

Seninle bu kadar doluyken

Neden bu yokluk hissi

Bilmiyorum

Temelinden sarsılan bina gibi

Sarsılıyor ruhum

Nem kokuyor yüreğim

Yıkıldı yıkılacak

Sevgiyle inşa ettiğim gönül sarayım

Umut ağaçlarım yapraklarını döküyor

Eylülle birlikte

Ondan mıdır?

Umutsuzluğa eylül deyişim

Ve

Hiç nedensiz hüzünlenişim

Ey yâr tut elimi

Gidelim uzaklara

Dünyanın her yerinde

Sararmıyor ya yapraklar eylülde

Elbet yeşile boyarız umutlarımızı

Uzaklarda bir yerlerde

Çok uzaklarda bir yerlerde