Yar Çarpması

Parmaklarım bulanırken mürekkebin siyahına

Aşka karışır yüreğim

Gecenin rengini öper dudaklarım yağar da yağar üstüme Yâr.

Yar çarpılması derdi annem gözlerimin ışıltısına

Aldanıp aşkın masumluğuna

Bilmiyorum sevgili bu kaçıncı arsız şiir

İçimdeki beni iklimini yitirdiğim mevsimler aldı

Yine sensiz gecen bir gecenin boşluğunda bâdelerim

Her gece bir kadehin dibinde satıyorum anasını sözcüklerin

diyorum neyime gerek dünya derdinin çabası..

Abası yandıysa gönlün, yanan değil yakan utansın

Matemin sarhoşluğunda yazıyorum bu şiiri

Mürekkebim yandığımın kalemi de ıslatıyor satırları

Satıyorum önce tüm külfetlerin anasını,

saatler sonra bedenimdeki berdüşlük etkisini yitirirken

tesiri damarlarıma kadar işleyen ihanetin sarıyor dört duvarımı.

İşte burda kara kalemimden çıkan,

yaralı cümlelerimde

şöyle diyor;

attığım adımları zımpara'ladığına değdimi bari

gittiğin zampara?

Kana, kana sevdirmedin kendini

o sadakati artık bende arama.