Yar Demeliyim

Bir kış günüydü yine,

Yürürken;

Göğsümü gerip soğuk rüzgarlara,

Ruhumda sen varken,

Düşürmemek için belki

Üşütmemek için

Sımsıkı giydirip tüm şiirlerimi

Düşeyazmanın eşiğinde,

Aheste adımlayıp kaldırımları;

Dilimde Nazımdan Piraye,

Aşıktan maşuk sözüyle

Dilimin ucunda hissederek varlığını;

Ah ne tatlı gülersin sen şimdi değil mi ?

Ah ne bal damlardı dudaklarından konuşsak

Biliyor musun ?

Hiç israf etmem sevgilim o balı o şekeri,

Ben o tatlıyı çayıma şeker edip,

O balı sabah kahvaltıma saklarım...

Hem öyle sıradan bir kahvaltı olmaz bu,

Senin ellerin tutar demliğimi,

Çayıma şeker,

Ekmeğime bal olursun...

Hem açlıktan olmaz bu

Olursa sen sevince olur...

Bir an irkilip sokak ortasında

Adımlarım diyorum biraz sıklaşsa

Üşüdüm biraz,

Soğuk ya hava

Gerçi erkekliğe yedirilmez ama

Ondan değil vallaha

İçimdeki sen üşümesin diyorum,

Siir üşümesin,

Adın dimağımda donmasın diyorum.

Gözlerinin izdüşümüne saçak değmesin...

Üşümesin ellelerin,

Ah o ellerin,

Nar taneleri gibi,

Bir dokunan bin yaşatan,

İlkbahar yaprağı gibi,

Çiçek açmaya namzet bir ağacın

İnce dallarından uzanması gibi...

Sıklaşmış o adımlarımla,

Fark etmeden bir menzile varmışım,

Yol bitmiş sen bitmemişsin,

Bitemezsin ki,

Hangi roman bu kadar uzun yazılabilir,

Hangi ömre sığdırabilir seni,

Hangi şair bitirebilir son mısraları seninle...

Ellerimi ceplerime sokup

Çıkarıp anahtarları

Bulabilirsem eğer doğru anahtarı,

Sahi anahtar dedim de,

Bir eşi de sende olsa ne güzel olurdu değil mi ?

Düşündüm de

Kapıyı açıp bana,

Hoşgeldin demelisin,

Bende sana;

Hoşbuldum kış çiçeğim

Yaz kelebeğim,

Ömrümü ömrüne kira edip,

Benliğimi ruhuna teslim ettiğim

Yar demeliyim.