Yâr Gönlünde Ben

BEN

Şu başım yel önünde savrulmuş da gidiyor,

Ayrılık masalının gerçek bahanesiyim.

Ki bilinmez kaderim ne çiziyor, ne diyor,

Aç kuşun gagasında naçar nar tanesiyim.

* * *

Sessiz inerim ey yâr, düşüne kardan ince,

Yolum sana, devasa çölde katardan ince,

Bir gönül var ki bende nardaki zardan ince,

Kem bakışla çatlamış gözünün minesiyim.

* * *

Yürürüm polat üzre al rengine gün şahit,

Ben, meydanda adına türkü yakılan yiğit,

Yâr fikrime düşünce, şiirim beyit beyit,

Kafesteki bülbülün çırpınan sinesiyim.

* * *

Yol oldum sevgiliye, etekleri toz duman,

Gönlüm eşiklerinde, kapılarında kirman,

Sofadan bir bakışı dertlerimize derman,

Gönlünce çöktüğü bark, güzelin hanesiyim.

* * *

Her aklına gelende kalbinde onmaz sızı,

Açık avuçlarında Tanrı'dan tek niyazı,

Sonsuza dek alnına kazınmış nurdan yazı,

Olmayı dilediğim, bu yârin ben nesiyim?