Yara
çocukken düş kalk açılan yaralarım oldu.
dizimde, kolumda, yüzümde açılan yaralar.
derdi ki annem, kurcalama yaranı, geç iyileşir,
eğer çok kurcalarsan, iyileşse bile izi kalır.
kurcalamak zevk verirdi, bile bile kurcalardım.
o kurcaladığım yaraların izleri hala bedenimde.
açtığın bu yara kabuk bağladı şimdi.
annem de yok, bu yarayla kaldım ortada.
bunun da çözümü aynıdır demesin kimse.
gönül yarası daha başka.
diz kapağında açılan yarayı bilir misiniz?
iyileşmesi zordur,
çünkü; yürüdükçe, bacağın hareket ettikçe,
o yara acır, yaranın iyileşmesi gecikir,
hatta koşmaya başlarsan, tekrar kanar.
üstüne üstük birde iyileşince izi kalır.
ama yürümek, koşmak senin elinde olan bir şey.
kalp daha başka işte,
bu kalbe ne söz geçer, ne de laf anlatabilirsin.
istemeni beklemez, sürekli hareketlidir.
kalp daha başka işte,
koşmaya yelteniyor, dur desen fayda etmiyor.
sen de takılıyorsun onun peşine,
ama, yara kanamaya başlayınca,
daha fazla ilerleyemiyor, saplanıyorsun olduğun yere.