Yara Dağlayan Şiir

Allah'a koşuyorum

Sen çıkıyorsun karşıma

Sonra beni sevmeye uğraşınla tanıyorum seni

Seni; toplumcu realist

ve haylaz

yorgun argın

ve tutsak beyaz

Gözlerinde kırılmış bir kalemle yaziyorsun adımı sonra

Adımı; sürrealist

Ve hayâlbaz

Orgun ve dargın

Unutulmuş bir imtiyaz

Hatırla diyorum

Alnındaki iki çizgi arasından geçerken düştüğüm yeri

Beni

Unutuyorsun

Bir adem nöbeti yazıyorsun serzenişlerime

Şilteme mühürlediğin sayrılık

Sesime annemin silüeti değiyor

Başucum ayrılık

Unutuyorsun

Ağlama nöbetlerimden geriye ellerin kalıyor

Ellerin yüzüme kurduğu panayırda yed-i beyza

Allah'a koşuyorum

Sen çıkıyorsun karşıma

Gözlerine Kudüs kurulmuş son insan oluyorsun

Ve ağzında yasaklanmış elma parçasıyla

Sesime değip kalbimi doğruyorsun

Beni annemin gittiği yerden vuruyor zaman

Sen zamana yandaş oluyorsun

Bir kambur gibi dünya sırtımda ağrıyor

Sen beni telaşlarında

Sen beni rüyalarında

Beni arzularında katlediyorsun

Yeniden doğuyorum yüzüne çıkan yolları ezberleyerek

Kutsal bir mekân oluyor avuçların

Parmaklarının kurduğu çarmıha uzanıyor parmaklarım

Bunu ölmekten saymıyorsun.

Unutuyorsun

Duvarlara karalanmış hümanist bir sloganda ismimi

Fişlenmiş yüzüme astığım maskeyi soyuyor

Sorgusuna düştüğüm geceler

Kekeme bir çocuk koşuyor

Bir çocuk

Avuçlarında taşlarla

Recmime koşuyor

Sen susuyorsun

Utanç günlerimi yazıyor melekler

Ağzının güleç yerine

Evlâdiyelik bir keder içiyor ömrüm

Ömrüm

Kör bir çıban gibi zonkluyor takvimlerde

Sana merhabalar bırakıyorum

Sana ağrıyan bir aşk

Ve Allah'a koşuyorum

Bağrıma seni basarak!

(s)