Yarası Saklı

Gökyüzüne uzattım başımı

Yaralı bir salıncağın yarası saklı kollarındayım

Cebimde metelik yok kalbimde umut saklı

Bir kuş gibi hür yaralarım

Hüzünlerimin saklandığı gökyüzünde beni bekleyenler var

Erkek kardeşim tebessümü borç biliyor kendine

Kir pas içinde kaldığımız bu düzende

Sevilmek bizim neyimize?

Neyimize gerek bunca sevmek?

Yarası saklı salıncağımın gökyüzüne umut biriktirişindeyim

Yırtık pırtık elbiselerimizin

Başı okşanmayan hadiselerimizin hesabını kime soralım?

Kader de var cennet de

Bakıyorum gökyüzüne

Belki oralarda bir yerlerde cenneti görürüm diye...

Sen de orada mısın anne?

Seni de gökyüzü mü sakladı kendine?

Bize sokak çocuğu diyorlar

Sallanamaz mıyız, sevilemez miyiz biz de?

Salıncağımda yarası saklı dünlerim

Geleceğimde gökyüzünün cenneti

Biz de buradayız anne

Bizi görüyor musun?

Sokak çocukları görünmez

Yırtık pırtık düşleri dikilmez

Başları okşanmaz mı?

Görüyorum gökyüzünü

Gökyüzü bizim kadar kirli değil

Maviliğini görüyorum anne

Salıncaktan düşersem beni tutar mısın?

Başım hasretlik çeker okşanmaya

Bir gökyüzü var işte tam da karşımda

Umut döşüyorum ve söz diyorum anne;

Düşerse bir gün birileri

Onları tutacağım

Ben de mutlu olacağım anne...