Yargısız Infaz

Eylül den kalan hüzünler,

Dem salarken usum da.

Bir bir düşüyor dalından,

Yeşil den sarıya çalan,

Bütün yapraklarım.

Esti deliboran

Hazana hapsoldu senli benli

Bütün düşünceler.

Ve tek kurşunla şakağından vuruldu

Söylemeye lisanımın yetmediği.

Onca bitimsiz tümceler...

Oysa ne çok hayallerim vardı,

Bir zamanlar benim de.

Kırmızı panjurlu bir ev

Bahçesinde koşuşturan bebeler.

Bir başka anlam kazanacaktı,

Gönül közünde pişmiş

Fincanlardan yudum yudum içilen,

Köpüklü kahveler.

Sadece senmisin sanırsın,

İğde kokulu

Ilık baharları özleyen?

Hayır bir sen değilsin,

Bu Dünya da,

Boş hayallerle gönül eyleyen.

Nereden bilebilirdik ki?

Sonu gelmeyen hayallerin.

Mavi özlemlerin büyüttüğü,

Dipsiz kuyu olup.

Seni,

Beni,

Bizi yutacağını?

Savunma hakkı vermeden,

Yargısız infaz ile

Bir ömür yalnızlığa

Mahkum ettik yüreklerimizi.

Biliyorum aramızda ki

Güneşli tarlanın nefesi

Belki de sonu olmayan

Bir itiraz dilekcesidir şimdi...