Yarım Dize
"Yarım dize "
Kalemimi masaya bırakmadım Yalnızca biraz susturdum
Çünkü bazen kelimeler de yorulur Hayatın omuzlarına yüklediği Ağırlığı sessizce taşır
Sanki sözcükler de
Benden önce yorulmuş
Her biri
Sessizliğin kıyısına çekilmiş
Oysa içimde adı konmamış Fırtınalar var
Bir tek dizeye
Sığacak kadar küçük değil
Bir ömre sığmayacak kadar derin Bekliyorum belki bir sabah Güneş mürekkebe dokunur
Belki bir damla umut
Uyandırır suskun harfleri
Ve ben yeniden kendime dönerim Bazı acılar mürekkebe sığmaz
Bazı suskunluklar
Bir ömür dile gelir
Ne zaman bir kelimeye uzansam Parmaklarım eski bir vedanın
Ìzine dokunur
Her harf içimde kırılmış
Bir aynanın parçası gibi
Derinime batar
Her kelimenin
Düşeceği bir mevsim
Her yaranın
Kendine ait bir vakti var
O mevsim geldiğinde
Tek bir dizeyle
Bütün susuşlarımı anlatacağım
Ve kimse bilmeyecek
O tek dizenin arkasında
Kaç uykusuz gece
Kaç kırık umut
Kaç sessiz gözyaşı saklı olduğunu Kimse fark etmeyecek
Hangi mısrada kırıldığımı
Şimdi kalemini eline almayan
Bir yazar gibiyim
Oysa içimde yazılmayı bekleyen Binlerce mısra
Sessizce nefes alıyor
Bilirim en uzun suskunluklar bile Bir gün tek bir dizeyle kırılır Küllenen harfler
Yeniden kor olur
Yüreğin kapısı usulca aralanır
Belki bugün değil
Ama yarın
Yine bir kelime tutar elimden
Ve ben
Kendi sessizliğimden geçerek
Yeniden şiire varırım
Şimdi içimde
Dinmeyen bir akşam var
Ne geceye karışıyor ne sabaha Yarım dize yarım kaldı dilimde
En çok sustuklarım Tamamlayamadı beni
Hiç bir gidiş
Bir kelime eksildi diye değil
Bir yürek sustu diye yarım kaldı Ìnsan belki de bir gün
Yarım kalmış bir dizede
Kendi sessizliğini yazar
En koyu karanlık bile
Bir harfin ucunda incelir bazen
Ve ben hâlâ
Tamamlanmayı bekleyen
O yarım dizeyim
sevay