Yarım Kalan Sesler

Bizi, kaderin eşiğinde duran iki yarım hikâye saydılar;

Gölgeler arasından geçen nefeslerimiz,

kendi yolunu buldu.

Her durak bir fısıltı gibi geçti,

Her adım, sessizliğin bir ışığı oldu.

Toprak ayaklarımızın altından kayarken

Biz kendi izimizi çizdik.

Gecenin sessizliği omuzlarımıza düştü,

Ama içimizde bir sıcaklık saklıydı.

Her kırık ışık, bir yol gösterdi,

Her sessizlik, bir direnişin habercisiydi.

Bizi, kaderin eşiğinde duran iki yarım hikâye saydılar;

Oysa biz, tamamlanmamış cümlelerin ağırlığında büyüdük.

Her adımımızda eksik bir ses,

her nefesimizde yarım kalan bir çağrı vardı.

Zaman, kalbimizin kenarlarını sessizce aşındırırken

biz birbirimize dokunamayan iki yalnız gölgeye döndük.

Geceler uzadıkça içimizdeki boşluk da büyüdü;

Hayat bizi hep yarım kalan yerlere savurdu.

Düştüğümüz her çukurda aynı sızı yankılandı:

Belki de tamamlanmak, bazen imkânsızdı.

Bizi, kaderin eşiğinde duran iki yarım hikâye saydılar;

Yine de, o yarım hikâyenin sayfalarında

birbirimize bıraktığımız izler silinmedi.

Keder bile adımızı unuturken,

biz aynı acının iki farklı yüzünde

susarak sevdik.

Ve sonunda anladık ki,

biz tamamlanmak için değil,

yarım kalmanın kaderini taşımak için yazılmış iki cümleyiz.

Aynı göğün altında, farklı çığlıkların sahipleri…

Birbirimize dokunmadan geçip giden iki sessiz sızı…

Ama bil ki,

kaderin bizi hangi sayfaya savurduğu önemli değil artık;

çünkü bazı hikâyeler bitmez,

sadece insanın içinde bir ömür kanar.

Bizi, kaderin eşiğinde duran iki yarım hikâye saydılar;

Her düş bir başka kapıya çarptı içimizde.

Biz yine de sessizliğe tutunduk,

Karanlığı bir örtü gibi omuzladık.

Çünkü biliriz,

Bir hikâye yarım da kalsa,

Göğe yükselen her nefes

Kendi kaderini yeniden yazar.