Yarım Kalan Tablo

Yağmurla yarışırcasına su döküyor gidişine gözlerim

Sokak köpeklerinin o üşüyen bedenleri gibi tir tir kanatıyor ruhumu yokluğun

Ağlıyorum ama ayrılıktan değil

Korkuyorum,

Korkuyorum sevdiğim..

Ya yokluğunda terk ederse beni?

Ya onu da kaybedersem çaresizce..

Ne yaparım o zaman

Ne yaparım,

Bilmiyorum..

Biz birbirimize bitti bile diyemedik oysa

Başlamamış bir aşkın bitişi de olmazdı nede olsa..

Hiç başlamamış ama hiç bitmeyecek bir aşk,

Yarım kalmış bir tablo misali biteceği günü bekler

İşte o tablo gibi manidar

O tablo gibi çaresiz şimdi bu aşk.

Ayrılık iki kalp uzağımızda değil

Gökkuşağının bin bir rengini ayıran atomların uzaklığı gibi

Mesafeler ayırır sadece seven yüreği..

Oysa sadece mesafedir adı

Çünkü sen ve yokluğun hep içimde..

Gitmek sadece bir eylemdir aşık bedende

Aşk ruha bir kere işlediyse;

Mesafeler yok olur,

Sevdiğin her şey yer değiştirir

Acıyı tatlıdan daha çok seversin mesela

O çok büyüttüğün tabuların zerrelere dönüşüverir

Her şeyden biraz verirsin hayata

Ve aslında en çokta kendinden..

Aşk bu demekti

Ve gidişin dedim ya,

Sadece bir eylemdi.

Ama yokluğun kanserli bir hücre gibi içimde

Gün geçtikçe daha da büyüyor,

İçimden çıkmaz bir hal alıyor..

Ne sana gitmek yakışıyor

Nede bana kalmak, çaresizce

Ama kader,

Jileti eline verilmiş bir şizofren misali

Ölmeyi bekliyor..

Oysa ne ölüm çare ne kalım

Şimdi senden tek isteğim,

Bırak git

Bari yokluğunu baka bırak

Ve git.