Yarına Umarsız

yorulur birgün kaçamaklığı düşlerin

sırma saçlı çocuklar gibi uyumayı özlemle anar bitmek

göğsümdeki ağrının ana temasında gizlenen onurumsun

kurak kış bunaltıları yapışınca yakama...

saçma bir yaklaşımla açılır ardında olmadığın kapılar

ucunda olmadığın hiçbir sonun sonrası değilim

çok sesli solo yapardık sığırcık ürperişleriyle

kirliliğine göğün

senin için değilse sahtedir dağ başlarını merak etmek

uzak köylerin gölgelediği ayrılıklar

kan köpüklü...

çınar sakinliğindeyken bütün zamanlar

düşlerimde köprüler eskittim yanaklarının ışıltısına

düşer gibiyim üstüne sensiz yazların aynalardan uzak

kımıltısızca bir gidiş olacak bu defa

tek katlı eski evler gibi terk edilmiş üzgün

ama onurlu

çok sevdim nefes alışındaki ürpertiyi...

içimde anılar yılkısı soluksuz susuşun

boyasız duvarlar kadar vakur edalı

susuşunu bile özledim rüyamda renksiz

ve dünyaya vefalı acılar çektim

ağzının açlık kokusunu eşeledim

toprağımın toz zerreciklerisin

sendeyim lime lime kesintisiz...

yarına umarsız çocuklarlayım çipillenişine

sözcüklerindeki hep en son imlada

beni koyverdiğin uçsuz bucaksız yolların ortasında

kalem gibi ağaçların yüreğime batmasıyla uğraşıyorum

yaşam dallarımdı saç tellerin

n'olur eğil bak çıtırtısına gazellerimin

ayaklarına dolaşsam da gene birgün...