Yaşamak Bahsinde Mücadele

İşte yittim yaşamın kıyısından

Tatlılıkla baktığım ırmak

Bir düşman gibi boğuyor nefesimi

Ölemiyorum.

Her yeşil sararıyor gövdemde:

Yüksekten uçan kuşlar,

Gökyüzümü terk edip gidiyor

Beni ise binalarla sarmışlar

Kendi bileklerimden, kendi kalbime

Gidemiyorum.

Yıldızlar sönüyor tek tek,

Gece bile bitiyor,

Ardından çağırmaksızın Güneşi.

Araf bile dışımızda kalıyor

Ve kainat dürülüp ellerime düşüyor.

Kaldıramıyorum.

Bir yaşamak duruyor önümde

-Ellemeyin sakın-

Bir nefes mesafesi kadar uzak

Ve gözlerinin,

Sonsuz hayali kadar yakın.

Dokunamıyorum.