Yaşamak Ironisi

Donuk bakışlarımı çeviriyorum tezgaha;

Altında şortunla patates dilimliyorsun,

Bırak şimdi patatesleri çüçüklemişler.

Dönüyorum sandalye ye soluklanmak için

Çivisi çıkmış kıçıma batıyor

Bir minder vardı oturduğun, sarılıyorum

Kalbime kokun batıyor

Aldım battaniyeyi üstüme halbuki içimde ateşler yanıyor

Bir kelebek konmuş tavana

Bir örümcek ölmüş yatağın altında

Yine kaybolmuş bu kahrolasıca çorabın teki

Açıkta bırakmışım gene ekmeği

Bugunde kesik sular

Bitmedi gitti şu inşaat

Susadım gene gözlerine

Dolapta içecek bişeyler olmalı

Evet işte burada seni unutturacak olan şey..

İçiyorum kutunun içine giriyorsun,

Hadi çık ordan ne işin var şimdi orda senin.

Ben unutmaya çalışıyorum.

Ağzımın kenarından akan birayı silmek istiyorum

Elimi elin sanıyor hatırlıyorum

Unutmak isterken yüzüme dokunuşunu

Seni yağmurlarda severdim ben

Yağmur yağıyor şimdi;

Yağmuru sevmiyorum

Buzdolabı gene tuhaf sesler çıkartıyor

Gezdiğimiz bir yerin magnetini çıkartıyorum;

Susmuyor.

Bırak yerinde kalsın bugün anılar.

Müziğin sesini kapatıyorum

Sessizlik istiyor kulaklarım..

Ne mümkün deli eden bir tiz var bugün evde

Başımı sürüyorum Deniz kabuklarına;

Sesleri çıkmıyor.

Ağlıyorum sanıp burnuma götürüyorum bir peçeteyi;

Kupkuru geri alıyorum

İçime akmış olmalı tuzlu su yığınları.

Lodos sallıyor gene pencereyi;

Sallanıyor gene bu göğe bakan ev

Bu kez korkmuyor sonuna dek açıyorum pencereleri .

Gökyüzü açık esasında;

Fakat kaymış bütün yıldızlar.

Ay dönmüş yüzünü umutlarıma.

Rüzgar esiyor yüzüme;

İçimde sen üşüyorsun

Bir mendebur ayak çelme takmış duygularıma.

Bitiyor ve büyüyorum

Var gibiyim esasında ama her nefesle Yok oluyorum

Sökülmüşüm dikmişler gibi

Ölmüşümde diriltmişler..

Ve sen;

Git diyorsun,

Gidiyorsun,

En çok ta kalarak..

Bir şizofreni oynuyorum bende son günlerimde..

Aklım gidip geliyor sevgilim

Ağlayamıyorum bile acıdan

Affet!

Yaşayamıyorum ölerek..