Yaşamak mı Üstü Nerede Kaldı
Endişeliyim şimdi ölürsem
Burada
Oturduğum yerde ölürsem
Namazsız abdestsiz
Hesabını nasıl vereceğim
Öyle galiz öyle çirkin öyle azgın ki nefsim
Arzuladığım, düşündüğüm şeyler
Oluşmamış çocuklarımı tuvalette bıraktım
İşte lanetlendim
Günahlarım var şimdi sırtımda bir yük gibi
Öyle pis öyle büyük ki
Beni affedecek olan şey ne kadar merhametli ve güzel
Hala hayatta olduğum için şansım var demek
Bana
Aklımı başıma getirecek bir şey gerek
Kılmadığım vakitlerim beni affetsin
Allah ki bizi bırakmayacak ama
Hepimiz cehenneme gideceğiz
Bunu bilmek gerek
Yaşamak değildir bizdeki
Karnımızda dolmayacak bir boşluk var
Taş bağlamışken peygamber
Boynumuzda kim bilir kimlerin ahı var
Yaşamak mı dersin
Çocuk seslerinde değil
Paranın nabzı nerede atıyorsa orada yaşamak var
Oysa vagona verirdik sırtımızı otururduk çimenlerde
Öğrenememişim meğer yaşamayı
Neden herkesin zıttına gider bakışlarım
Her şey bir anda büyüdü gitti
Ben çocuk kaldım
Belki zoruna gidişim bu yüzden
Değil mi ki o beni çok seven dünya
Gövdemi katlanılabilir ve dayanıklı kılan şey
Ne kadardı kirlenmedik oysa
Yaşamak mı dersin
Neresinden bakarsan bak kancıktır dünya
Kahpelik sıçratıp durur üzerimize
Yaşamak vardır elbet ama çocuklar için
Sizin işiniz aşkla
Parayla kadınla
Bende
Bütün çocukları sevecek bir yürek var
Çocuklar
Çocuklar
Yorgunluğuma değen şeylerin başında cıvıldar
Ömer Altıntaş