Yaşamaktan Vazgeçiren Gözlerine Yemin Olsun Ki

bu şehrin ayak ucuna son tebessümümü gömdüm

özlediğinde koklarsın diye

yine ölümümü emiyorum habis bu sevdanın kesik göğsünden

gözlerinde yağmurlar dinlendiren o adamım ben

sen yine de gülümse

intihar şiirlerinden kendine pay çıkartma asya

ağlamaya mecalim yok

saçlarımı okşadığında öleceksin

ve sen yüreğimden yığdığım soğuk bir tümülüse gömüleceksin

son kurşunu umutlarına sıkan bir çocuğun tedirginliğini

nereden bileceksin ?

asya, tetik parmağım acıyor

kasavet yüklü bulutlarla sevişmeye başlamam,

teneşir sıvazlayan gözlerimin elasını bir başına bıraktığın gündü

gözyaşlarımdan helallik iste

ve unutma,

zemheride çırılçıplak yanıyorum ben

hâlâ namuslu yağmurlarda ıslanıyorum ben

asya !

dünyayı döndüren gözlerini son defa görmeden toprağı öpmeyeceğim

gökyüzüne küs,

göçmen kuşları gibi kanat çırpmaktayım çaresizliğime

ve hâlâ bütün maviliklere küfrederken bir martı umursamazlığında

sen mutlu olabilirsin,

ben her ihanet darbesiyle düşüyorum yere

bilemezsin,

öyle çok üşüyorum ki

bilmiyorum şimdi

günahlarımı da sever misin şeytanı kıskanmadan ?

gözyaşlarımı sürgün ettiğin bir yağmur ülkesinde ağlıyorum artık

yalancı baharlara sırnaşarak

ve boğularak kasavet dolu kadehlerde

yine hüzün,

yine, sitem uğurluyorum sırtına hasret örttüğüm güvercinlerle

kanım hala sımsıcak

ve aşk,

gümüş sırmalı yanağını okşuyor ayrılığın

yaşamaktan vazgeçiren gözlerine yemin olsun ki